حيرت افزودش از اين حرف ملک برد اين واقعه پيش زوالمن که : زبان ديگر اين بنده ي تو مي دهد پاسخ ما در مد فن

 

    

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اي شب

هان اي شب شوم وحشت انگيز
تا چند زني به جانم آتش ؟
يا چشم مرا ز جاي بركن
 يا پرده ز روي خود فروكش
يا بازگذار تا بميرم
 كز ديدن روزگار سيرم
 ديري ست كه در زمانه ي دون
 از ديده هميشه اشكبارم
عمري به كدورت و الم رفت
 تا باقي عمر چون سپارم
 نه بخت بد مراست سامان
 و اي شب ،‌نه توراست هيچ پايان
 چندين چه كني مرا ستيزه
 بس نيست مرا غم زمانه ؟
 دل مي بري و قرار از من
 هر لحظه به يك ره و فسانه
 بس بس كه شدي تو فتنه اي سخت
 سرمايه ي درد و دشمن بخت
 اين قصه كه مي كني تو با من
 زين خوبتر ايچ قصه ايچ نيست
خوبست وليك بايد از درد
نالان شد و زار زار بگريست
 بشكست دلم ز بي قراري
 كوتاه كن اين فسانه ،‌باري
آنجا كه ز شاخ گل فروريخت
 آنجا كه بكوفت باد بر در
 و آنجا كه بريخت آب مواج
 تابيد بر او مه منور
 اي تيره شب دراز داني
 كانجا چه نهفته بد نهاني ؟
بودست دلي ز درد خونين
 بودست رخي ز غم مكدر
 بودست بسي سر پر اميد
 ياري كه گرفته يار در بر
 كو آنهمه بانگ و ناله ي زار
 كو ناله ي عاشقان غمخوار ؟
در سايه ي آن درخت ها چيست
 كز ديده ي عالمي نهان است ؟
 عجز بشر است اين فجايع
يا آنكه حقيقت جهان است ؟
 در سير تو طاقتم بفرسود
 زين منظره چيست عاقبت سود ؟
 تو چيستي اي شب غم انگيز
 در جست و جوي چه كاري آخر ؟
بس وقت گذشت و تو همانطور
 استاده به شكل خوف آور
 تاريخچه ي گذشتگاني
 يا رازگشاي مردگاني؟
تو آينه دار روزگاري
يا در ره عشق پرده داري ؟
 يا شدمن جان من شدستي ؟
 اي شب بنه اين شگفتكاري
 بگذار مرا به حالت خويش
 با جان فسرده و دل ريش
بگذار فرو بگيرد دم خواب
 كز هر طرفي همي وزد باد
 وقتي ست خوش و زمانه خاموش
مرغ سحري كشيد فرياد
 شد محو يكان يكان ستاره
 تا چند كنم به تو نظاره ؟
بگذار بخواب اندر آيم
 كز شومي گردش زمانه
 يكدم كمتر به ياد آرم
 و آزاد شوم ز هر فسانه
 بگذار كه چشم ها ببندد
 كمتر به من اين جهان بخندد